I was young when I first saw a girl in my class. I looked at her and smiled. पहिलो अन्तरा: खैरो पाटीमा एउटा खाली ठाउँ, चाकको धुलो झरेको किनारा, तिम्रो युनिफर्मको बटन चम्किंदै, कपालले अनुहार केही लुकायो, घण्टीको थापले हामीलाई फर्कायो कक्षा भित्र—हामी हाँस्दै बसेका थियौं, तिमीले कापीको किनारामा लेखेको कविता जस्तो, म मुग्ध भएर भ्रम पाइरहेँ। कोरस: बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू, घाम झल्किँदा उज्यालो बन्छन्, चकले छोडेको तातो पाटी, तिम्रो हाँसोले माया बोलाउँछ; बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू — आँखामा सजेर बसेका तिनै क्षण, आँखा खोल्दा तिमी नै देखिन्छौ, ती यादहरू अझै न्यानो लाग्छन्। दोश्रो अन्तरा: ठूलो कलेजको रଙ्गीन ब्यानर, खेल मैदानको घाँसको गन्ध, दहीको डब्बाको मिठो वरिपरि भाग बाँड्ने ती हातहरू, पेंसिलले नक्काशी गरेको सानो मोहर, तिम्रो नामको पहिलो अक्षर, र हामी सँगै पार गर्यौं सानो गल्ती र ठूलो हाँसोका रातहरू। कोरस: बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू, घाम झल्किँदा उज्यालो बन्छन्, चकले छोडेको तातो पाटी, तिम्रो हाँसोले माया बोलाउँछ; बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू — आँखामा सजेर बसेका तिनै क्षण, आँखा खोल्दा तिमी नै देखिन्छौ, ती यादहरू अझै न्यानो लाग्छन्। ब्रिज: वर्षहरूले हामीलाई अलग पारे, सडक र शहरले नाम बदले, तर खैरो पाटीमा बसेको त्यो साँझ, घण्टीको थापले बोलाएको समय, स्मृतिका झिलिमिलीमा तिमीले दिएको हल्का मुस्कान झल्किन्छ उज्यालो, र त्यो उज्यालोले अझै साथ दिन्छ — किनकि प्रेम त्यहाँ, त्यो क्षणमा जन्मियो। अन्तिम कोरस (भिन्नता सहित): बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू — फेरि फर्केर ती आँखाहरू नहाल् भुल, पाटीमा बसेर लेखेको एउटा गीत, आज पनि मनमा गुञ्जिन्छ; बाँचिरहेछन् ती सुनौला दिनहरू, तिम्रै नाममा छ यो सम्झना, आँखा खोल्दा तिमी नै देखिन्छौ, र म फेरि मुस्कान दिन्छु तिमीलाई।