[Verse 1] درویش د غرو لاندې، ستوری زړۀ ته وویل، ستاسو یادونه لکه سیند، په لامبو کې خېرما ویل، ګلونه مې وچ شول، سپرلی راستون نشو، ستا نازونه مې په هسکه زخمونو کې لوی شول. [Pre-Chorus] د زړه دېلې کې ژوندون، لکه شګو اوږده هوسا، چې مینه مجنون وي، خو لیلا فقط نازونه کوي. [Chorus] مینه مجنون کوي، لیلا خو پرې نازونه کوي، دا عاشقي ده که بلا ده توانونه کوي، د خوشحالۍ خوند نه لمسېږي په دې جفا کې، زما روح دې چې سوځي، نـه یاد یې خاموشی کوي. [Verse 2] د شپې چپه روښانه، ستا تصویر مې جوړېږي، لس کاله شپه کټم، ته بیا هم په خوبونو کې یې، د منګلو غاړه مې درته پرېښوده رقص کړه، د خزان په واورې، لکه ستوری مو ځلېږي. [Pre-Chorus] د زړه دېلې کې ژوندون، لکه شګو اوږده هوسا، چې مینه مجنون وي، خو لیلا فقط نازونه کوي. [Chorus] مینه مجنون کوي، لیلا خو پرې نازونه کوي، دا عاشقي ده که بلا ده توانونه کوي، د خوشحالۍ خوند نه لمسېږي په دې جفا کې، زما روح دې چې سوځي، نـه ياد یې خاموشي کوي. [Bridge] خوږې شپې تېرې شوې، د یادونو پنجره مات شو، هره سا مې، لکه د باد په څېر، ستا په لور تېره شوه، رېځه له زړه زخمونه، د سولې ارمان مې دی، ستا په خاطر یم، لا هم په هره څپه کې یم. [Chorus] مینه مجنون کوي، لیلا خو پرې نازونه کوي، دا عاشقي ده که بلا ده توانونه کوي، د خوشحالۍ خوند نه لمسېږي په دې جفا کې، زما روح دې چې سوځي، نـه ياد یې خاموشي کوي. [Outro] د لمر وړانګې بېخه وهلي، خو زړۀ مې روښانه دی، ستا په مینه کې بندګی، خو ستا د هر ناز وعده دې تیره ده.