[Verse 1]
We begonnen met koffie op een raamloze ochtend,
Je lach vulde de keuken, je jas nog nat van de nacht.
Een bord dat vloog — woorden harder dan een deur —
Glas op de vloer, hartslag in de echo, even alles stuk.
Toch bleef je staan met twee handen vol schuld en zachtheid,
Een eerste sorry, gestamel, en later een te late grap.
[Pre-Chorus 1]
Soms voelt het alsof we uit elkaar glijden,
Spiegels vol barsten, nachten zonder praten.
Maar ergens tussen woede en die eerste regen,
Houd ik je vast — ook al doet het pijn.
[Chorus]
Door elke up, door elke neer,
Vinden wij elkaar, keer op keer.
Stormen komen, de lucht kleurt rouw,
Maar aan het eind ben jij mijn thuis.
Jij bent het licht dat ik hou — mijn veilige kluis,
Ja, aan het eind ben jij mijn thuis.
[Verse 2]
Een late nacht: jouw stem die zacht excuses fluistert,
Een zwijgende tafel, de sleutels, jouw jas over de stoel.
Ik zie je slapen, de kaart van je gezicht in mijn hand,
Een koffie bij zonsopgang, we lachen om wat ooit brak.
Je veegt het servet van de tafel, zet het beste voor twee,
Een fotolijst op de vensterbank rechtgezet, we gaan weer mee.
[Pre-Chorus 2]
Nu zie ik hoe we stukken lijmen, niet verbergen,
Hoe kleine rituelen onze muren herstellen.
We leren spreken zonder vuur, luisteren zonder strijd —
We maken opnieuw, sterker, wat we ooit verloren leken.
[Chorus]
Door elke up, door elke neer,
Vinden wij elkaar, keer op keer.
De wolken klaart, er valt een toon,
Aan het eind ben jij mijn thuis.
Jij bent het licht dat ik hou — mijn veilige kluis,
Ja, aan het eind ben jij mijn thuis.
[Bridge]
En als de nacht zich uitrolt met oude pijn,
Weet ik nog de kaart van jouw slapend gezicht.
Ik herken de lijn van je glimlach, de plek waar je twijfelt,
Ik kies je opnieuw — niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik weet:
We plakten dat litteken samen met tape en lacht, remember?
Ik geef me over aan blijven, aan kiezen, aan het weer proberen.
[Final Chorus]
Door elke up, door elke keerstroom,
Ik houd je vast, jij houdt mij welkom.
De storm is minder, het raam staat open nu,
De ochtend breekt en brengt ons rust.
Het bord is heel, er ligt koffie op tafel, het licht valt goud,
Ja, aan het eind is alles goed — jij bent mijn thuis.
[Outro]
Dus hier staan we, met handen die weten hoe te helen,
Een verhaal van scherven, van praten en van trouw.
Ups en downs, maar elke dag kiezen we opnieuw —
Aan het eind ben jij mijn thuis, ik blijf bij jou.
