[Verse 1]
Sa anino ng langit, may kaluluwang naglalakad,
Bitbit ang bigat ng mundo, habang ang hangin ay malamig at mapanakit.
Parang aninong walang gabay, humihinga ngunit pagod na,
At sa bawat pintig ng puso, unti-unti nang nauubos ang sarili.
[Pre-Chorus]
Isa’y naglaho sa ulan, tinangay ng unos na walang hanggan,
Parang kandila sa buhangin, mabilis na pinatay ng malamig na hangin.
Dalawa’y nalunod sa gabi, nilamon ng dilim ang kanyang tinig,
Walang nakarinig, katahimikan ang tanging saksi.
[Chorus]
Mga buhay ay dahan-dahang nawala, ilaw sa kalye na namamatay,
Bawat apoy ay humihina, bawat sindi’y nagiging abo sa bulong ng hangin.
Mga buhay na hindi na bumalik, alon na humampas at lumubog,
At sa bawat pag-ikot ng mundo, mas kaunti ang natitira, bumibigat ang pagod.
[Verse 2]
Tatlo’y naiwan sa takot, ginapos ng alaala ng sugat,
Parang ibong nakapugad, pakpak ay hindi na muling nakalipad.
Apat ay tumigil sa paghinga, daigdig ay naging bato,
Wala nang kulay ang paligid, pati mga mata’y nawala ang ningning.
[Pre-Chorus]
Lima’y nasugatan ng dusa, iniwan ng mga taong minahal,
Kahapon ay basag na salamin, piraso’y hindi na maisalpak.
Anim ay nadurog sa bigat, pasan ang problemang walang dulo,
Tanong na walang sagot, aninong nakabuntot sa likod.
[Chorus]
Mga buhay ay dahan-dahang nawala, ilaw sa kalye na namamatay,
Bawat apoy ay humihina, bawat sindi’y nagiging abo sa bulong ng hangin.
Mga buhay na hindi na bumalik, alon na humampas at lumubog,
At sa bawat pag-ikot ng mundo, mas kaunti ang natitira, bumibigat ang pagod.
[Bridge]
Pito’y naligaw sa dilim, walang gabay at tahanan,
Naglakad sa tahimik na kalyeng walang patutunguhan.
Walo’y sumuko sa sakit, hindi nakipaglaban sa bagyo,
Tulad ng dahong nalanta, bumitaw sa sanga at dinala ng ihip ng hangin.
[Chorus]
Mga buhay ay dahan-dahang nawala, ilaw sa kalye na namamatay,
Bawat apoy ay humihina, bawat sindi’y nagiging abo sa hangin ng taglay.
Mga buhay na hindi na bumalik, alon na humampas at lumubog,
At sa bawat pag-ikot ng mundo, mas kaunti ang natitira, bumibigat ang pagod.
[Outro]
At sa huling saglit, tumigil ang lahat, oras ay tila nagdapa,
Ika-siyam ay dahan-dahang pumikit, mata ng gabi’y sinalubong ng umaga.
Walang naiwan na salita, walang huling paalam na binitawan,
Tanging katahimikan ang yumakap, hangin ay nagdala ng awit ng kawalan.
Pinilit mang kumapit sa mga bituin, isa-isa ring nawala sa langit,
Pinilit mang hanapin ang liwanag, dilim ang laging lumapit.
Pangarap na minsang maliwanag, ngayo’y abo na lamang sa sahig,
Sigaw na dating malakas, ngayo’y bulong na lang ng malamig na hangin.
Isang kaluluwang pagod na, pilit pa ring ngumiti kahit sugatan,
Naglakbay sa mahabang gabi, hanggang sa dulo’y wala pa ring tahanan.
Kung saan-saan dinala ng tadhana, kung saan-saan nawala,
Hanggang natutong sumuko, kaya natutong magpahinga.
Mga buhay ay dahan-dahang nawala, kandilang naupos sa ulan,
Wala nang init, wala nang sinag, usok na lang ang naiwan sa kawalan.
Mga buhay ay isa-isang lumisan, naglakbay sa dagat ng dilim,
Sa pinakahul
