
Littekens Op Me Lijf by RoffaGok010


Littekens Op Me Lijf
Dutch Rap
RoffaGok010
Sep 6, 2026
Littekens Op Me Lijf
Dutch Rap
[Intro ] Littekens op me lijf Getekend voor het leven Verslaafd geboren met de duivel Van kleins af aan [Verse 1] Alleen door het leven, me vader en moeder Keken naar hun eigen leven, maar niet naar mij Das deel van de littekens Weg gehaald in een pleeggezin gestopt Maar wat ze niet wisten of zagen Dat ik elke dag werd geslagen en gestompt En wat ik te horen kreeg is dat ik niet zo moest klagen Daar bleef het niet bij want Dick kon het niet laten Moest me steken met een vork, wat zijn dat voor laffe daden Werd onder de koude douche gegooid en weer moest ik niet klagen [Verse 2] Was 4 jaar oud en hij had geen genade Zelfs een weerloze hond kon die niet laten Niet 1, niet 2, niet 3 honden 1 daarvan stak die met breinaalden De andere gooide die van 1 hoog uit de ramen De ander hing die op aan de traptreden En die andere kon die ook niet met rust laten Maar daar bleef het niet bij Moest van hem schieten met een doorgeladen wapen Zelfs een eend, squeeze [Chorus ] Wat me niet breekt maakt me alleen maar sterker Never give up, van je familie moet je het hebben Soms had ik de gedachte wat voor zin heeft het leven Maar nu krijgt niks me meer klein of kapot Sterker door strijd, wat is pijn, wat is angst Ik had me ouders nodig van af het begin af aan Maar jullie die er niet waren of er voor me stonden Moest ik alleen strijden en me eigen leven vormen [Verse 3] Daar werd ik door heel het politiekorps weggehaald En in het geheim in een internaat geplaatst Heel het land gezien van internaat naar internaat Uiteindelijk was ik 13 jaar Toen ik voor het eerst van me leven me ouders zag Maar ik ken geen liefde, warmte of houde Van dit is wat ik ben geworden door de straat Alleen door het leven, heeft me alleen maar harder gemaakt [Bridge ] Niemand die ik vertrouw of op ken rekenen Ken ook niet op ze bouwen Dus voor mij zullen ze niks betekenen Daarom leef ik alleen Niemand die me kan breken Sterker door strijd [Chorus ] Wat me niet breekt maakt me alleen maar sterker Never give up, van je familie moet je het hebben Soms had ik de gedachte wat voor zin heeft het leven Maar nu krijgt niks me meer klein of kapot Sterker door strijd, wat is pijn, wat is angst Ik had me ouders nodig van af het begin af aan Maar jullie die er niet waren of er voor me stonden Moest ik alleen strijden en me eigen leven vormen [Outro ] En als ik ooit een kind krijg Zal die nooit zo'n leven krijgen als mij Wat je zelf niet wilt doen Dat doe je een ander ook niet aan Littekens op me lijf Getekend voor het leven Maar wat me niet breekt Maakt me alleen maar sterker
Littekens Op Me Lijf
Genre
Dutch Rap / Hip-Hop
Gist
A raw, unflinching autobiographical narrative documenting severe childhood trauma, systemic neglect, and abuse. The artist chronicles their journey from abandonment and foster care brutality to psychological resilience, ultimately transforming pain into purpose and breaking the cycle of generational trauma.
Themes
- Childhood trauma and institutional failure
- Parental abandonment and emotional neglect
- Resilience through adversity
- Breaking cycles of abuse
- Self-reliance born from necessity
- Redemption and personal agency
- Protective determination for future generations
Inspiration
This track was born from the artist's personal request to document their harrowing lived experience—from early abandonment through foster care abuse to eventual escape and survival. The narrative serves as both testimony and warning, transforming deeply painful memories into a message of unbreakable human resilience. The repetitive mantra "what doesn't break me makes me stronger" anchors the emotional arc, converting victimhood into empowerment while honoring the scars that shaped them.
Emotional Impact
The song creates a visceral, uncomfortable listening experience that demands attention. It evokes profound sadness, righteous anger, and ultimately cathartic empowerment. Listeners encounter the artist's vulnerability without sentimentality—this is testimony, not plea. The emotional journey culminates in determined resolve, leaving audiences confronted with both the horrors of child abuse and the indomitable human spirit. The outro's vow to break generational patterns provides redemptive closure while acknowledging lasting psychological impact.