گله کردی (You Complained) by Mahmoudreza
گله کردی (You Complained)
Cinematic Hip-Hop With Persian Classical Fusion
Mahmoudreza
Aug 14, 2026
گله کردی (You Complained)
Cinematic Hip-Hop With Persian Classical Fusion
[Intro ] [Instrumental] [Transcendental Ambient] [Divine Voice - Echo Spoken] haaaaaaaaaaaaaaaaaAAAAAA آهای، بَندِی مَن... ... آهای، ... بَندِ یِ مَن... گُوشْ کن، عالَم، زِ بَرایَت آفریدَم، ... گِلِه کَردی از روحِ خودَم، بَر تُ دَمیدَم، ... گِلِه کَردی گُفتَم که مَلائِکْ، هَمه سَربازِ تُ باشند صَد ناز بِکَردیُ خَریدَم، ... گِلِه کَردی [Echo Spoken] از هَرچِه که نِعمَت به تُ دادَم، گِلِه کَردی گُفتَم که سِپاسِ مَن بِگو، تا به تُ بَخْشَم بَر بَخْشِشِ بی‌مِنَّتِ مَن هَم، گِلِه کَردی [Echo Spoken] با اینکه گُنَه، کاریُ، فِسقِ تُ عَیان است خواهَانِ تُأم، تُ ای که از مَن، گِلِه کَردی [Echo Spoken] هَر روز گُنَه کَردیُ، نادیده گِرفتَم با اینکه خَطای تُ نَدیدَم، گِلِه کَردی [Powerful Spoken Echo] بَس نیست دِگَر، بَندِگیُ، تاعَتِ شِیْ تان؟؟؟ بَس نیست، دِگَر هَر چه که از مَن گِلِه کَردی؟؟؟ از عالَمُ آدم گِلِه کَردیُ، شِکایَت خود باز خَریدَم گِلِه اَت را، گِلِه کَردی... (گِلِه کَردی) (کردییی) (کردیییییییییی) [Instrumental Break] [Silence] [Dark Orchestra] [Human Voice - Emotional, Husky, Bitter] Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm ای خُدا، ای خُدا وَنْدِ، بُزُرگ، کُفْر، نِمی‌گویَم، پَریشانَم (کُفْر، نِمی‌گویم، پَریشانَم) چه می‌خاهی تُ از جانَم؟ چه می‌خاهی تُ از جانَم؟ Hmmmmmmmmmmmmmm Hmmmmmmmmmmmmmm مَرا، بی آنکه خود خاهَم، اَسیرِ زِندِگی کَردی اَسیرِ زِندِگی کَردی [Instrumental] [Human Chorus ] اگر روزی، زِ عَرشِ خود، به زیر آیی لِباسِ فَقْر پوشی غُرورَت را، برای تِکِّه نانی، به زیرِ پایِ نامَردان B اَندازی [Instrumental] [Verse - Human Voice] وَ شَب، آهستِه، خَسته تُهی دَستُ، زَبان بَستِه به سویِ خانِ باز آیی زَمینُ آسمان را، کُفْر گویی، نمی‌گویی!!!؟؟ (نمی‌گویی!!!؟؟) [Instrumental] [guitar Solo] [Bridge - Human Voice] خُداوَندا... اگر روزی، بَشَر گَردی زِ حالِ بَندِگانَت، باخَبَر گَردی پَشیمان می‌شَوی، از قِصِّه یِ خِلقَت از این بودن، از این بِدْعَت... (از این بِدْعَت...) [Final] [Duet + Choir] خُداوَندا، تُ مَسئولی... تُ می‌دانی... که انسان بودَن و مانْدَن، در این دُنیا، چه دُشوار است.... چه رَنجی، می‌کِشَد، آن کَس که انسان استُ، از اِحْساس، سَرشار... که انسان استُ، از اِحْساس، سَرشار است... [Final Outro ] [Whisper] (خُدایا) (خُدایا) کُفر، نمی‌گویَم، پَریشانَم... چه می‌خاهی تُ از جانَم؟ (چه می‌خاهی تُ از جانَم؟) چه می‌خاهی تُ از جانَم؟ Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm [Instrumental Fade Out]
گله کردی (You Complained)
Genre
Cinematic Hip-Hop with Persian Classical Fusion
Gist
A profound theological dialogue between the Divine and humanity, structured as a cosmic confrontation. The first act presents God's perspective—detailing the creation of the world, the bestowal of infinite blessings, and bewilderment at humanity's perpetual complaints despite grace and forgiveness. The second act shifts to the human voice, expressing existential anguish, the burden of consciousness, and a desperate plea questioning the purpose of suffering inherent to human existence. The song culminates in a collective acknowledgment of life's hardship and the shared responsibility between creator and created.
Themes
- Divine Benevolence vs. Human Ingratitude: The tension between unconditional giving and relentless complaint
- Existential Suffering: The unique pain of sentience and emotional awareness
- Accountability and Responsibility: Questioning who bears responsibility for human struggle
- Forgiveness and Grace: The paradox of divine mercy extended despite transgressions
- The Human Condition: The inherent difficulty of existence, consciousness, and mortality
- Spiritual Crisis: Doubt masquerading as devotion; confusion rather than blasphemy
Inspiration
This composition directly responds to your request for a transcendental ambient introduction evolving into a profound spiritual debate. The Persian lyrics create an intimate, culturally rooted dialogue exploring the age-old question of suffering in a divinely-ordered universe. By employing two distinct vocal characters—a commanding divine presence and a vulnerable human voice—the piece dramatizes the internal conflict between faith and despair that defines the spiritual journey.
Emotional Impact
The song creates a cathartic emotional arc, moving from cosmic majesty to intimate vulnerability. Listeners experience awe through the divine declarations, then profound empathy with human anguish and confusion. The layering of voices and the orchestral dynamics amplify the existential weight. The final chorus—where divine and human voices merge—offers not resolution but reconciliation, leaving audiences contemplative about their own relationship with faith, suffering, and meaning. The whispered outro provides haunting introspection that lingers long after the fade.