[Verse 1] بر ساحل دریای خزر، باد سرد پیچید برگ‌های نارنجی، زمین خسته را بوسید صدای کلاغی دور، شعلهای آتش خاموش دلَم ز هوای تو تنگه، رویاهای شبانگاهان کوه. [Pre-Chorus] مه گرفته پلک‌های چشم من پر آینه‌ی به یاد تو، گرفته صدای سپینه، دل شکسته رؤیا را از دست بر نمی‌دارد. [Chorus] شوق دل مازندرانی، هر دم می‌تپد همچو مثل صدای بارون، روی برگای سرخوز از تو می‌نویسم، یاد تو راه می‌زنه بین این جنگل‌های سبز، اسم تو هر روز می‌جونه. [Verse 2] برگ و بارون با هم، قصه‌های کهنه گفتند کوچه‌های باریک شهر، رد قدم تو شکستنند نغمه‌ی چشمه جاری، پیشانی کوه صافه دل من با نسیم صبح، تو دل این باغ‌ها خواب. [Pre-Chorus] پر سایه‌های شب، تو خاطره‌ها می‌رقصه صدای تو مثل آواز، ز دل سنگ می‌پرچه، نغمه‌ی بی‌قرار. [Chorus] شوق دل مازندرانی، هر دم می‌تپد همچو مثل صدای بارون، روی برگای سرخوز از تو می‌نویسم، یاد تو راه می‌زنه بین این جنگل‌های سبز، اسم تو هر روز می‌جونه. [Bridge] بی‌قرارم توی کوه، جایی که باد با درخت‌ها حرف می‌زنه، قدم می‌زنم در سکوت، رد پای تو میان خاک هست، هنوز یک شب بارانی، با دل پر از خاطره به تو رسیدم، مثل برگ خزانی، گذر کرده‌ام از خاطره به تو رسیدم. [Chorus] شوق دل مازندرانی، هر دم می‌تپد همچو مثل صدای بارون، روی برگای سرخوز از تو می‌نویسم، یاد تو راه می‌زنه بین این جنگل‌های سبز، اسم تو هر روز می‌جونه. [Outro] شب می‌خزه آرام، مه دور می‌شه صدای آخرین پرنده، آهسته آب می‌شه دل هنوز پر از تو، در این دیار سبز شوق دل مازندرانی تا همیشه می‌خزه.