[Verse 1] سید نثار احمد، بر لب جاده‌ی خشکیده، پاهای خونین، اما هرگز نشکسته، چشم دوخته به نور، جایی که بهار تازه است، صدای قلبش می‌کوبد پشت درهای بسته. [Pre-Chorus] دست کشیده به دورِ تاریکی‌ها، با شعله‌ای خاموش، پیش می‌رود زیر باران، ردّ پاهای او بر خاک، نه فراموش. [Chorus] سید نثار احمد، ستاره‌ای شکست ناپذیر، رد می‌شود از بینِ ابرهای تیره، نامت بر بادها، نغمه‌ی پیروزی، هر گامی به سمت نور، تو تنها ماندی، ای مردِ بی تردید. [Verse 2] آفتاب در پوستش نقش می‌بندد، گرمای امید را به یاد دارد، با دست‌های خسته، جاده‌ها را ساخته، تا زندگی مگر پایدار بماند. می‌داند شکست چیست، ولی هرگز نمی‌گوید تسلیم، سایه‌های دیروز، پشت سرش رها شده، جلوتر، فردا را می‌بیند. [Pre-Chorus] صدای نفس‌های سرد، در دل کوه‌ها پیچیده است، ولی او هنوز می‌دود، به سوی قله‌ای که همیشه زنده است. [Chorus] سید نثار احمد، ستاره‌ای شکست ناپذیر، رد می‌شود از بینِ ابرهای تیره، نامت بر بادها، نغمه‌ی پیروزی، هر گامی به سمت نور، تو تنها ماندی، ای مردِ بی تردید. [Bridge] تا وقتی که خورشید برفراز افق است، تو را می‌خواند صدای قلب خسته‌ی کوهستان، جوانه‌های امید در دست‌های تو شکفته، همان که نور بخشید، راه‌های تاریک و ناگهان. [Chorus] سید نثار احمد، ستاره‌ای شکست ناپذیر، رد می‌شود از بینِ ابرهای تیره، نامت بر بادها، نغمه‌ی پیروزی، هر گامی به سمت نور، تو تنها ماندی، ای مردِ بی تردید. [Outro] سید نثار احمد، مردِ راهِ نور، در قله‌های بلند، همیشه پرغرور، رد کن مرزهای سخت، این راهِ بی‌انتها، نام تو حک شده در دل ما، برای فردا.