[Verse 1] گرم ساعتی تشویش شده خونِ دل، حسنِ میانه‌ی کوچه، زیر سنگ‌های خانه سخی داد حیدر باتی، دست توی دستِ خاک، هیچ وقت نگفت «نه» به گُلِ بی‌چانه باد روی شانه‌هاش بازی می‌کند، قصه‌ها مثل باران توی چشم‌ها می‌بارد صدای رباعی‌سرایش در کوه و دره پیچید، هر دل که گم شده بود، سمتش راه افتاد [Pre-Chorus] به هر لبخندش، حیات جاری‌ست، به هر نگاهش، روز روشن می‌تابد با کلک و با تیشه به کارِ صداقت، گویا زمین روی سرش پرچم می‌کشد [Chorus] سخی داد حیدر باتی، سایه‌ی مردم، سنگِ زیر پای سختی‌ها دولتِ سخاوت تو در دل‌ها جاری‌ست، قصیده‌ی وطن، آه ستاره‌های تاریک سخی داد حیدر باتی، دست تو دستِ ما، پیوند عشق و امید به خاک برنامه [Verse 2] آتش که می‌رقصید در دل شب‌های سرد، صدای دُهلش از کوه‌ها می‌جست پیر و جوان در محل گرد می‌آمدند، عطر جاودانگی در بادهای سخت مردی که قصه‌ها را زنده می‌کرد، در صدای رباب، غم‌ها جا می‌رفت باران هم انگار برای او می‌آمد، سایه‌اش روی بام‌ها خواب آرام می‌کشید [Pre-Chorus] قدم‌هایش در دل چمن‌ها جوشید، دست‌هایش سپیدتر از برف‌های سرد وقتِ سکوت، نامش زمزمه می‌شد، صدای قلب‌ها که به یک اندازه می‌زد [Chorus] سخی داد حیدر باتی، سایه‌ی مردم، سنگِ زیر پای سختی‌ها دولتِ سخاوت تو در دل‌ها جاری‌ست، قصیده‌ی وطن، آه ستاره‌های تاریک سخی داد حیدر باتی، دست تو دستِ ما، پیوند عشق و امید به خاک برنامه [Bridge] وقتی غبار سفر راه را گرفت، صدای او در دل خاک ماند بی‌نصیب نبود هیچ کوچه‌ای از مهربانی، هر خانه جلوه‌ای از یادش بود مردی که نخواست جز نور بپاشد، بر تاریکی هر گوشه، هر نقطه‌ی دور پایش جای پای قهرمانان ماند، با هر فریاد، موجی در دل‌ها ساخت [Chorus] سخی داد حیدر باتی، سایه‌ی مردم، سنگِ زیر پای سختی‌ها دولتِ سخاوت تو در دل‌ها جاری‌ست، قصیده‌ی وطن، آه ستاره‌های تاریک سخی داد حیدر باتی، دست تو دستِ ما، پیوند عشق و امید به خاک برنامه [Outro] باد می‌پیچد در کوچه‌های تنهایی، نام تو مثل نغمه‌ای که نمی‌رود سخی داد حیدر باتی، یاد تو در تن هر سنگ و خاک، همیشه جاری و ستودنی‌ست.