[Verse 1] در خیابونا با قدمایی محکم بی‌صدا می‌رسم زخمای پشت دیوار، نشستن نیس توی قلم نه دنبال صدا، نه دنبال جایزه‌ای رپ یعنی خونی که تو رگم جاریه صدای من، برام هویت می‌سازه نه شغل که یه حرفه، باورم توی سازه چشمام از بالا، به جاده‌های خاکی عطر بارون تو یا آتش بازی‌های خاکی [Pre-Chorus] صدای من زخمیه از سال‌های پنهون نه مظلوم، فقط یه تصویر ساده بی‌زون ضرب آهنگ مثل قلبی شکستنی اما من می‌ایستم، نمی‌ترسم از زمین خوردنی [Chorus] من اینجام، چون از جنس این کارم نه واسه اینکه بخوام اثباتی بسازم با هر خط می‌زنم رد، سنگین و بی‌حرکت رپ من، هویتی‌یه که از ته دلم می‌رقصه [Verse 2] اشک و خون تو کلمه‌ها له شده زیر سنگ نه برای گریه، فقط برای جنگ صد بار زمین خوردم، اما چشام بسته نبود تو زندگیم این رپ یعنی نور، نه دود لهجه‌ی من، خاطرات خاکی و گرما نه ترحم، که دلیل بودن این کلام‌ها من بالاتر از همه چیزم، اما غرور نه ناله، که شنیدن بی‌زحمت نداره درد و سرور [Pre-Chorus] صدای من زخمیه از سال‌های پنهون نه مظلوم، فقط یه تصویر ساده بی‌زون ضرب آهنگ مثل قلبی شکستنی اما من می‌ایستم، نمی‌ترسم از زمین خوردنی [Chorus] من اینجام، چون از جنس این کارم نه واسه اینکه بخوام اثباتی بسازم با هر خط می‌زنم رد، سنگین و بی‌حرکت رپ من، هویتی‌یه که از ته دلم می‌رقصه [Bridge] نگاه من مث یه پنجره‌ی بسته اما روشن زخم‌ها حک شده توی ناخودآگاهم هر شکست، یه درس، هر درد، یه نشونه رپ زبانیه که تو سکوت، حرف دلمونه [Chorus] من اینجام، چون از جنس این کارم نه واسه اینکه بخوام اثباتی بسازم با هر خط می‌زنم رد، سنگین و بی‌حرکت رپ من، هویتی‌یه که از ته دلم می‌رقصه [Outro] اینجا پایانی نیست، فقط آغاز دوباره من از جنس رپ‌ام، نه نَفَسِ موقتیِ دیروز با هر ضربه، می‌شکنم هر دیواری این منم، با اعتماد ذاتیِ پنهانی