[Verse 1] زیر سایهٔ چادری که سنگین‌تر از دیروز نشست دخترکی در هرات دفتر رویاهایش را محکم گرفته است چشم‌هایش پشت توری، دنبالِ نوری که هیچ‌کس ندیده گم‌گشته در کوچه‌های خاموش، صداهایی که به گوش نمی‌رسد [Pre-Chorus] کجاست آن روز که صدایشان بپیچد در دلِ شهر که پلک‌هایشان باز شود به روی فردایی روشنی وقتی اشک‌های مادر، مثل شبنم ماه می‌چکد [Chorus] برای دخترانِ افغانستان، برای رویاهای پنهان برای دست‌هایی که آرام، اما محکم در راهند برای قلب‌هایی که هنوز نبض امیدشان می‌زند برای روزی که خورشید بتابد روی برگ‌های سبزشان [Verse 2] در بامیان قصه‌ها مثل کوه‌های ستبر می‌مانند قندهار لبخندهای شکسته را به یاد می‌آورد دختران با سایه‌های طولانی، به دنبال رنگ‌ها می‌بافند لحظه‌های روشن را با نخ‌های امید [Pre-Chorus] هر گوشه‌ای از خاک که دیدم، رنجی نوشته شده است اما در دل هر تاریکی، صدای نفس‌های بلند است که می‌گوید هنوز هم می‌شود سر به آسمان کشید [Chorus] برای دخترانِ افغانستان، برای رویاهای پنهان برای دست‌هایی که آرام، اما محکم در راهند برای قلب‌هایی که هنوز نبض امیدشان می‌زند برای روزی که خورشید بتابد روی برگ‌های سبزشان [Bridge] سایه‌های غم و خستگی کنار می‌روند وقتی که باور کنند روزی می‌رسد که هر گام، یک داستانِ تازه خواهد گفت صدایی که می‌شکند دیوار سکوت را، می‌جنگد برای فردا حتی زیر باران سرد، امیدشان بهار را می‌آورد [Chorus] برای دخترانِ افغانستان، برای رویاهای پنهان برای دست‌هایی که آرام، اما محکم در راهند برای قلب‌هایی که هنوز نبض امیدشان می‌زند برای روزی که خورشید بتابد روی برگ‌های سبزشان [Outro] دختری که چشم‌هایش دوخته به افق روشن است با گام‌های آرام اما پرقدرت، روی زمین خاکستری و می‌داند حتی پشتِ سنگین‌ترین چادرها امید چقدر پرنور می‌تواند زندگی را رنگ کند