[Verse 1] Хөх тэнгэрийн хаяанд хүлэг салхи исгэрнэ, Хөндий талын чулуу хүртэл домог хүүрнэнэ. Хүний орчлонд ганцхан заяасан эх нутаг минь, Хөх Монголын шороо хүртэл зүрхэнд шингэнэ. Салхины нуруунд өвгөдийн үгс нүүдэг, Сарны гэрэлд морин туурайн мөрүүд гялалздаг. Хангайн хөх уулс хөмсгөө зангидахад Халуун цусанд эх орны дуулал эгшиглэдэг. [Chorus] Алтан шороо минь алган дээр асгарна, Аавын үнэртэй салхи зүрхэнд бууна. Эх орон гэдэг эзэмших газар биш ээ, Эргэж очиход нүдийг чийглэдэг дуу юм. Талын зэрэглээ тэнгэрт уусахад Танихгүй хүн хүртэл ахан дүүс болдог. Монгол нутаг гэдэг газрын зураг биш ээ, Морин хуурын чавхдас дээр амьдардаг. [Verse 2] Өглөөний мананд адуу янцгаах чимээ, Өвгөдийн сургааль шиг зөөлөн сонсогдоно. Өндөр уулсын сүүдэр урт болох тусам Өөрийн нутгийн үнэ цэнэ улам тодорно. Хөхүүрийн айраг шиг насны амт нь исэж, Хөх дөлтэй гал шиг зүрхэнд дүрэлзэнэ. Хүн холдсон ч нутаг холддоггүй юм, Хүй дарсан газар насан турш дагадаг. [Bridge] Хэрэв нэг өдөр салхи нэрийг минь мартах аваас, Хээр талын өвс намайг дурсах биз. Хэрэв хорвоо надаас бүхнийг авсан ч, Хөх Монголын шороо л миний өв болно. [Chorus] Алтан шороо минь алган дээр асгарна, Аавын үнэртэй салхи зүрхэнд бууна. Эх орон гэдэг эзэмших газар биш ээ, Эргэж очиход нүдийг чийглэдэг дуу юм. Талын зэрэглээ тэнгэрт уусахад Танихгүй хүн хүртэл ахан дүүс болдог. Монгол нутаг гэдэг газрын зураг биш ээ, Морин хуурын чавхдас дээр амьдардаг. [Outro] Хөх Монголын шороо надад үлдсэн гэрэл, Нууцхан үлдээсэн өвгөдийн туяа шиг. Тэнгэрийн хязгаарт намайг хүргэх гүүр, Хувиралд үлдэх миний сүнсний мөр.