[Εισαγωγή] Μια μελωδία ζεστή, κουδουνίσματα στο νου — θυμάμαι το φως. [Στροφή 1] Το δέντρο στο σχολείο, θρανία και κιμωλίες, στολίδια να τρίζουν. Η αγαπημένη μας κυρία κρέμαγε αστέρια με τρυφερό χέρι. Παιδιά σε κύκλο τραγούδι, φωνές μικρές γεμάτες όνειρα, χαμόγελα που φωτίζουν, μια κούπα σοκολάτα στο χέρι. Μικρές μονοχρωμίες γίνονται χρώματα στην καρδιά μας, η θέρμη μιας αγκαλιάς ξαναζωντανεύει παλιά μας τραγούδια. [Πρέλοτ] Κράτα κοντά τη στιγμή, ας μείνει σαν ένα φως, μυρωδιές κανέλας και καφέ, και φωνές που γεμίζουν χώμα. Τα μάτια λάμπουν ξανά, η μνήμη μας τραβάει σπίτι, όλα όσα αγαπήσαμε, γίνονται φως μέσα στη νύχτα. [Ρεφρέν — Hook] Το δέντρο που στολίζαμε — λάμπει ακόμα μες στην καρδιά. Το δέντρο που στολίζαμε — κρατάει ζεστή τη χαρά. Παιδικά χαμόγελα, αγκαλιές και αγαπημένα πρόσωπα, μια ζεστή σοκολάτα, ένας καφές, όνειρα που δεν χάνονται. [Στροφή 2] Ανάμεσα στις σειρές, το σχολείο μοιάζει με σπίτι, η κυρία μας ψιθυρίζει ιστορίες που μένουν σαν οδηγός. Τα στολίδια κουνιούνται, και το κάθε ένα έχει μνήμη, μια φωτογραφία παλιά, ένα τραγούδι απ' το παρελθόν. Παιδικά χέρια στολίζουν, προσφέρουν αγάπη στο χρόνο, και κάθε μικρή στιγμή γίνεται φως που ταξιδεύει μακριά. [Πρέλοτ] Η αγκαλιά ζεσταίνει, η μνήμη ζωγραφίζει χαρές, η παιδική αθωότητα γεμίζει τα παράθυρα της ψυχής. Κι όταν ανάβουν τα λαμπάκια, θυμόμαστε ξανά το δέντρο, τη βαθιά, απλή φωνή που έλεγε πως όλα θα πάνε καλά. [Ρεφρέν] Το δέντρο που στολίζαμε — λάμπει ακόμα μες στην καρδιά. Το δέντρο που στολίζαμε — κρατά